Emma kinderziekenhuis
Gezichten van
het Emma
Het Emma Kinderziekenhuis bestaat 160 jaar. Dit wordt gevierd met een brede waaier van activiteiten. Verpleegkundige Hanneke Schilte en chirurg Ramon Gorter zijn twee ‘gezichten van het Emma’.
Tekst: Paul Jeursen - Foto: David van Dartel
‘We leggen vaak puzzeltjes’
Hanneke Schilte, kinderverpleegkundige en lactatiekundige
“Ik werk hier al dertig jaar en elke dag met veel plezier. Ik werkte met volwassenen en besloot de stoute schoenen aan te trekken en solliciteerde bij het Emma Kinderziekenhuis. Het was zeker een andere tak van sport, ik vond de eerste maanden erg pittig. Ik had ook nooit academische zorg gedaan, daar krijg je meer te maken met onbegrepen klachten. Je moet soms echt een puzzeltje leggen. We komen hele zeldzame ziektes tegen, dan moeten we vanaf een nulpunt uitzoeken wat te doen. Ik heb veel zoekwerk op de computer gedaan en heel veel boeken gelezen. Met onze academische zorg kunnen wij alle disciplines bij elkaar halen om erachter te komen wat er precies aan de hand is. Daar houd ik erg van.
Ik zorg dat kinderen en ouders goed voorbereid zijn als ze weer naar huis mogen. Ik zie ouders en kind als één. Ik geef ouders de ruimte en doe mijn best om aan hun wensen tegemoet te komen. Maar soms zijn er bepaalde zaken die ik nu eenmaal móét doen. Dan probeer ik via heldere communicatie duidelijk te maken wat de beweegredenen zijn. Dat gaat eigenlijk altijd heel goed.
Ik ben ook lactatiekundige. Moeders met kinderen van de neonatologie hebben vaak veel stress over het geven van borstvoeding. Daar help ik bij. Er zijn hier zó veel eerste keren voor ouders: borstvoeding, het eerste badje, het eerste buitenmoment. Voor hen is het natuurlijk vreselijk om hier te zijn, maar toch hoor ik vaak dat ze met pijn in hun hart weggaan. Want dit is een veilige haven, dit is ook hun thuis geweest.
Heel bijzonder vind ik de kracht van zuigelingen. Zij kunnen nog niet relativeren, maar ze zijn zo buigzaam en staan vaak al zó vol in het leven. Een kind kan door een hel zijn gegaan om dan alsnog een lach te produceren. Dat vind ik heel inspirerend. Al met al is dit voor mij de allermooiste baan. Ik zou nooit meer iets anders willen.”
‘Bij ons zit alles onder één dak’
Ramon Gorter, kinderchirurg
“Ik maakte een bewuste keuze om met kinderen te werken. Kinderen horen niet ziek te zijn, ik wil ze beter maken. Het is altijd weer een uitdaging om het vertrouwen van kinderen te winnen als ze ziek zijn. Een volwassene legt je uit wat er scheelt, een kind zegt: ‘Ik ben niet lekker’. Ik vind het dan heel mooi om spelenderwijs uit te dokteren waar het kind last van heeft. Om vervolgens tot een diagnose en behandeling te komen. De voldoening die je ervan krijgt is ook vele malen groter. Je maakt een kind beter en dat heeft nog een heel leven voor zich, die beloning is enorm. Hij of zij kan de volgende premier worden, bij wijze van spreken.
‘Een kind heeft nog een heel leven voor zich’
We hebben in het Emma Kinderziekenhuis het Kinderbuikcentrum opgericht. We hadden al een heleboel topzorg en expertise, maar wilden dat allemaal in één keer kunnen aanbieden. Hier, maar ook met andere ziekenhuizen. De buik – en de directe omgeving – is best een groot gebied. Daar zijn tal van artsen en expertises voor nodig, die vaak goed op elkaar moeten aansluiten. Een van mijn specialiteiten is anorectale malformaties. Dat zijn kinderen die geboren zijn zonder anus of waarbij deze zich op de verkeerde plek bevindt. Zij moesten voorheen naar de uroloog, de gynaecoloog en de kinderchirurg. Dankzij het Kinderbuikcentrum kunnen kinderen nu op een speciaal spreekuur terecht. Hier zit alles onder één dak en ouders kunnen drie artsen tegelijk spreken. Ze krijgen meteen ook een behandelplan, dat is superefficiënt.
In het tweede jaar van mijn studie geneeskunde kwam ik in contact met hoogleraar kinderchirurgie Hugo Heymans. Die man heeft mij zó geïnspireerd en warm gemaakt voor dit vak, dat ik op negentienjarige leeftijd al wist: ik wil kinderchirurg worden. Het is hartverwarmend om berichtjes of kaarten te krijgen van ouders die mij bedanken dat ik hun kind heb ‘teruggegeven’. Dat ze gewoon weer buiten kunnen spelen, naar school kunnen gaan en niet bang hoeven te zijn. Een geweldige drijfveer is dat. Ik heb ooit een heel ziek kindje behandeld: we dachten dat ze het niet ging halen. Ze is nu vier en zoekt mij elk jaar rond Kerst op. Dan krijg ik een presentje en haar ouders bedanken mij elke keer weer dat ze Kerst met haar kunnen vieren. Onvergetelijk.” •
Emma kinderziekenhuis
Gezichten van
het Emma
We hebben in het Emma Kinderziekenhuis het Kinderbuikcentrum opgericht. We hadden al een heleboel topzorg en expertise, maar wilden dat allemaal in één keer kunnen aanbieden. Hier, maar ook met andere ziekenhuizen. De buik – en de directe omgeving – is best een groot gebied. Daar zijn tal van artsen en expertises voor nodig, die vaak goed op elkaar moeten aansluiten. Een van mijn specialiteiten is anorectale malformaties. Dat zijn kinderen die geboren zijn zonder anus of waarbij deze zich op de verkeerde plek bevindt. Zij moesten voorheen naar de uroloog, de gynaecoloog en de kinderchirurg. Dankzij het Kinderbuikcentrum kunnen kinderen nu op een speciaal spreekuur terecht. Hier zit alles onder één dak en ouders kunnen drie artsen tegelijk spreken. Ze krijgen meteen ook een behandelplan, dat is superefficiënt.
In het tweede jaar van mijn studie geneeskunde kwam ik in contact met hoogleraar kinderchirurgie Hugo Heymans. Die man heeft mij zó geïnspireerd en warm gemaakt voor dit vak, dat ik op negentienjarige leeftijd al wist: ik wil kinderchirurg worden. Het is hartverwarmend om berichtjes of kaarten te krijgen van ouders die mij bedanken dat ik hun kind heb ‘teruggegeven’. Dat ze gewoon weer buiten kunnen spelen, naar school kunnen gaan en niet bang hoeven te zijn. Een geweldige drijfveer is dat. Ik heb ooit een heel ziek kindje behandeld: we dachten dat ze het niet ging halen. Ze is nu vier en zoekt mij elk jaar rond Kerst op. Dan krijg ik een presentje en haar ouders bedanken mij elke keer weer dat ze Kerst met haar kunnen vieren. Onvergetelijk.” •
‘Een kind heeft nog een heel leven voor zich’
Ramon Gorter, kinderchirurg
“Ik maakte een bewuste keuze om met kinderen te werken. Kinderen horen niet ziek te zijn, ik wil ze beter maken. Het is altijd weer een uitdaging om het vertrouwen van kinderen te winnen als ze ziek zijn. Een volwassene legt je uit wat er scheelt, een kind zegt: ‘Ik ben niet lekker’. Ik vind het dan heel mooi om spelenderwijs uit te dokteren waar het kind last van heeft. Om vervolgens tot een diagnose en behandeling te komen. De voldoening die je ervan krijgt is ook vele malen groter. Je maakt een kind beter en dat heeft nog een heel leven voor zich, die beloning is enorm. Hij of zij kan de volgende premier worden, bij wijze van spreken.
‘Bij ons zit alles onder één dak’
Ik zorg dat kinderen en ouders goed voorbereid zijn als ze weer naar huis mogen. Ik zie ouders en kind als één. Ik geef ouders de ruimte en doe mijn best om aan hun wensen tegemoet te komen. Maar soms zijn er bepaalde zaken die ik nu eenmaal móét doen. Dan probeer ik via heldere communicatie duidelijk te maken wat de beweegredenen zijn. Dat gaat eigenlijk altijd heel goed.
Ik ben ook lactatiekundige. Moeders met kinderen van de neonatologie hebben vaak veel stress over het geven van borstvoeding. Daar help ik bij. Er zijn hier zó veel eerste keren voor ouders: borstvoeding, het eerste badje, het eerste buitenmoment. Voor hen is het natuurlijk vreselijk om hier te zijn, maar toch hoor ik vaak dat ze met pijn in hun hart weggaan. Want dit is een veilige haven, dit is ook hun thuis geweest.
Heel bijzonder vind ik de kracht van zuigelingen. Zij kunnen nog niet relativeren, maar ze zijn zo buigzaam en staan vaak al zó vol in het leven. Een kind kan door een hel zijn gegaan om dan alsnog een lach te produceren. Dat vind ik heel inspirerend. Al met al is dit voor mij de allermooiste baan. Ik zou nooit meer iets anders willen.”
Hanneke Schilte, kinderverpleegkundige en lactatiekundige
“Ik werk hier al dertig jaar en elke dag met veel plezier. Ik werkte met volwassenen en besloot de stoute schoenen aan te trekken en solliciteerde bij het Emma Kinderziekenhuis. Het was zeker een andere tak van sport, ik vond de eerste maanden erg pittig. Ik had ook nooit academische zorg gedaan, daar krijg je meer te maken met onbegrepen klachten. Je moet soms echt een puzzeltje leggen. We komen hele zeldzame ziektes tegen, dan moeten we vanaf een nulpunt uitzoeken wat te doen. Ik heb veel zoekwerk op de computer gedaan en heel veel boeken gelezen. Met onze academische zorg kunnen wij alle disciplines bij elkaar halen om erachter te komen wat er precies aan de hand is. Daar houd ik erg van.
‘We leggen vaak puzzeltjes’
Tekst: Paul Jeursen - Foto: David van Dartel
Het Emma Kinderziekenhuis bestaat 160 jaar. Dit wordt gevierd met een brede waaier van activiteiten. Verpleegkundige Hanneke Schilte en chirurg Ramon Gorter zijn twee ‘gezichten van het Emma’.