Tekst: Catrien Spijkerman - Foto: Martijn Gijsbertsen

“Het begon met een enkel kersthuisje toen ik net ging samenwonen. Zo’n pittoreske Anton Pieck-achtige waar je een lichtje in kunt doen. Mijn schoonmoeder was er ook dol op, en in de loop der jaren verzamelden we er heel wat. Rond kerst stalde ik ze allemaal uit op een tafel. Toen mijn schoonmoeder ging verhuizen, kreeg ik een deel van die van haar erbij. De tafel werd te klein. ‘Kunnen we niet de hoogte in?’, stelde mijn man voor. Zo ontstond onze zelf-gefabriceerde huisjesboom.

Rondom de huisjes geef ik met stof de omgeving vorm: blauw voor watertjes, grijs voor grind, wit voor sneeuwlandschap. Ik zet er poppetjes in, sleetjes, hondjes, bruggetjes. Je kunt het zo gek maken als je wil. Als je in Tuincentrum Osdorp gaat kijken, weet je niet wat je overkomt - compleet met kabelbanen.

Zo ver kan ik niet gaan, want met Kerst komt de hele familie bij ons thuis eten. Ons complete interieur gaat eruit, maar de huisjesboom blijft natuurlijk staan. Er moet dus voldoende ruimte in de kamer overblijven.

Het opbouwen van de huisjesboom doet me altijd denken aan mijn werk. De mini-tafereeltjes spelen zich namelijk af in de winter. Ook in het laboratorium werken we met materialen die uiteindelijk in de -80 graden vriezers opgeslagen worden. Net als de kersthuisjes staan die lichaamsmaterialen het grootste deel van het jaar netjes in opslag, wachtend tot ze weer ‘aan de beurt’ zijn. In twee werelden – de huisjesboom en het laboratorium – draait alles om zorgvuldig bewaren en op het juiste moment tot leven wekken.” •

Dorien Wouters

Leidinggevende laboratorium