Verpleegkundigen Dion Smits en Romy van der Heijden waren nauw betrokken bij het opzetten van het nieuwe zorgpad op de afdeling Orthopedie. Ze zorgden dat de stem van verpleegkundigen en van andere betrokkenen werd gehoord. En verlegden hun eigen grenzen.

Tekst: Kim Muntenaar - Foto: Martijn Gijsbertsen

Romy van der Heijden, verpleegkundige

“Toen ik hier kwam werken, gaf ik aan dat ik meer wilde doen naast mijn werk aan het bed. Toen werd ik gevraagd om bij het project te komen. Ik ging de patiëntfolders voor de verschillende zorgpaden schrijven. Ik gebruikte de input van zowel de artsen en verpleegkundigen als de patiënten zelf. Voor verpleegkundigen is het vooral belangrijk dat wij bij elke opname precies weten wat we op welk moment moeten doen. We niet om de haverklap een arts hoeven te raadplegen. Patiënten willen vooral weten wat ze te wachten staat. Hoelang hun opname duurt of hoe laat het ontbijt geserveerd wordt. Het bundelen van al die meningen was soms echt puzzelen. Gelukkig kon ik altijd sparren met de projectcoördinatoren.

Later werd ik ook gevraagd om de metingen bij te houden. Hebben de zorgpaden het effect dat we voor ogen hebben? Dat levert hele interessante informatie op. Hoe lang patiënten liggen opgenomen, bepaalt wanneer je weer nieuwe kunt opnemen en hoe je de personeelsbezetting daarop inricht. Voor mij zijn dit echt eyeopeners. Zeker als je ook inzicht krijgt in hoe een patiëntreis verloopt vanaf de poli, via het planbureau, naar onze afdeling. Het laat zien hoe je door samenwerken en goed plannen veel voor elkaar krijgt.

Ik zie nu dat de meeste opnames verlopen via het zorgpad. Dat bepaalde handelingen niet meer blijven liggen tot de volgende dag. Dat lees je dan terug in het dossier. Zo kan iedereen veel zelfstandiger werken. Zelf ben ik door dit project ook veel zelfstandiger geworden. In het begin vroeg ik me nog af of ik het wel kon, maar ik kreeg veel vrijheid: dit is jouw pakkie-an. Dat vertrouwen heeft me echt laten groeien.”

Dion Smits, senior verpleegkundige en digitale zorgondersteuner

“Het begon met de wens om meer eenheid en structuur op de afdeling te brengen. We merkten dat iedereen het nét even anders deed - van verpleegkundigen tot artsen en fysiotherapeuten. Dat zorgde voor onduidelijkheid én ook verschil in herstel en ontslag van de patiënten. Met de zorgpaden wilden we één lijn trekken.

Vooral op digitaal gebied moest er bij de invoering veel werk verzet worden. We waren grotendeels afhankelijk van de artsen, die de protocollen inhoudelijk dragen. Dat vergde veel tijd en soms veel geduld. Maar je weet op een gegeven moment bij wie je moet zijn als er knopen doorgehakt moeten worden. Ook werkten we nauw samen met het EVA service team en hadden een gezamenlijke missie: de werkwijze moet voor iedereen zo makkelijk mogelijk zijn. En met zo min mogelijk klikken binnen Epic toch tot een beter resultaat leiden.

Gaandeweg kwam er steeds meer bij kijken. Als je digitale patiëntfolders maakt dan sta je er niet bij stil dat ze daar op de backoffice van de poli meer telefonische vragen over kunnen krijgen. Of dat wij bedenken dat er preoperatief een gipswissel kan worden gepland, maar dat we daarvoor wel met de gipskamer moeten schakelen. Zo leer je steeds breder kijken.

Als projectcoördinator was ik vaak bij de dagstart met de artsen aanwezig. Of werd ik gevraagd om een presentatie te geven aan het divisiebestuur. Voor sommigen spannend, ik vond dat vooral leuk. Als iedereen doet waar hij of zij goed in is, ontstaat er een fantastische dynamiek. Heel leerzaam om te zien hoe een verpleegkundig probleem is uitgegroeid tot zo’n groot project. En dat iedereen daar blij mee is. Als ik zie dat collega’s het zorgpad erbij pakken, maakt me dat toch trots.” •